Copy-Paste I แบบ-เลียน

Exhibition “Copy-Paste” 

12th March – 9th May, 2015
2nd Floor, Sombatpermpoon Gallery

Sombat Permpoon Gallery is delighted to present “Copy-Paste”.  The art exhibition explores the problems in Thailand’s education system, through the expressions of seven artists who have had experience the education system in both roles as students and teachers.

“Copy-Paste” refers to the Thai education culture where learning is centered around memorizing from text books and following instructions from teachers/educators. Students are not encouraged to be independent and creative, and critical thinking while discovering one’s individual strengths are not commonly promoted.  Through the exhibition, 7 artists use art to tell relay their experiences in Thai schools and create a dialogue with their audiences about whether they experienced the same thing.

Artists: Chonlawit Rodjaturakun, Monchai Pitayawaraporn, Powarong Boonchoui, Rukkit Kuanhawate, Saranyu Koontanakulvong, Suebsang Sangwachirapiban, Sujin Wattanawongchai

Benjamin Franklin said “an investment in knowledge pays the best interest”. Thai government has invested an enormous of money in Thai Education. In fact, more than any countries in ASEAN.  In 2006, Thai government allocated  560,411,648,800 Baht for Ministry of Education,19.18 % from National budge and in 2008, National education budget was 481,337,000 Baht. However, the results from their investment did not pay so much interest. 

According to The Public Health Ministry’s survey in 2011 of the IQ of students across the country found that Thai children averaged an IQ of 98.59 points, lower than the present international IQ standard of 100 points. The World Economic Forum’s Global Competitiveness 2012-2013 reported Thailand’s education quality ranked the worst among eight ASEAN countries and in 2004, The International Institute for Management Development (IMD) has ranked Thai education at 51st place among 60 countries around the world.

These results have led the artists to question the critical issues of thought processes found in the greater realms of society. By using their art as a media to create a dialogue, they hope these questions will lead to positive change and development in the future. 

นิทรรศการ  “แบบ-เลียน” 
12 มีนาคม – 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2558
ณ. ชั้น 2 สมบัติเพิ่มพูน แกลเลอรี 

สมบัติเพิ่มพูนมีความยินดีเสนอ  “แบบ-เลียน” นิทรรศการศิลปะสะท้อนถึงปัญหา ระบบการศึกษาไทย จากศิลปิน 7 ท่านผู้ได้มีโอกาส เป็นทั้ง ผู้เรียน และ ผู้สอน ในประเทศไทย “แบบเลียน”  เป็นชื่อนิทรรศการที่สะท้อนถึงการเรียนการสอน แบบเลียนแบบ  ท่องจำ และ ปฏิบัติตามผู้สอน โดยไม่ถูกกระตุ้นให้ผู้เรียนมีความคิดสร้างสรรค์นอกกรอบ หรือ นำความรู้ไปประยุกต์ และ เรียนรู้ถึงศักยภาพของตน ศิลปิน 7 ท่านใช้ผลงานศิลปะเป็นตัวกลางในการสะท้อนถึงประสบการณ์ในระบบการศึกษาไทยของตน และ ยังตั้งคำถามถึง ผู้ชมนิทรรศการว่า มีประสบการณ์เดียวกันหรือไม่?

ศิลปิน: ชลวิชญ์ โรจน์จตุรกุล, ปวรงค์ บุญช่วย, มลชัย พิทยวราภรณ์, รักกิจ ควรหาเวช , สุจินต์ วัฒนวงศ์ชัย, สืบแสง แสงวชิระภิบาล, สรัณยู คูณธนกุลวงศ์

เบนจามิน แฟรงคลิน กล่าว ว่า “การลงทุนในความรู้ เป็นการลงทุนที่ได้กำไรมากที่สุด” ประเทศไทยก็ได้ลงทุนกับการศึกษาอย่างมหาศาล ใน พ.ศ. 2556 รัฐบาลไทยได้จัดสรรงบประมาณรายจ่ายประจำปีให้กระทรวงศึกษาธิการ จำนวน 560,411,648,800 บาท หรือคิดเป็นร้อยละ 19.18 ของงบประมาณประเทศ และ เมื่อ พ.ศ.2577  กระทรวงศึกษาธิการได้รับงบประมาณ 481,337,000 บาท ทั้งนี้ประเทศไทยมีสัดส่วนงบประมาณการศึกษาต่องบประมาณแผ่นดินทั้งหมดมากที่สุดในประเทศกลุ่มอาเซียน  แต่ทำไมผลจากการลงทุนนี้กลับไม่ได้กำไร

การศึกษาของกรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุขในปี พ.ศ. 2554  เปิดเผยว่าเด็กไทยมีระดับเชาว์ปัญญา 98.59 ซึ่งต่ำกว่าค่ามัธยฐานของเชาวน์ปัญญาทั้งโลกที่ระดับ 100 และ รายงานของ Economic Forum ในปี พ.ศ. 2555- พ.ศ. 2556ได้จัดอันดับคุณภาพการศึกษาของประเทศในกลุ่มอาเซียน (ไม่ปรากฏชื่อ พม่า และ ลาว) ประเทศไทยได้คะแนนต่ำที่สุดและถูกจัดอยู่ในลำดับที่ 8. และ International Institute for Management Development หรือ IMD  ก็ได้เผยแผร่ผลการจัดอันดับด้านการศึกษาภาพรวมของไทย ปี พ.ศ. 2004 ไทยอยู่อันดับ 54 จาก ทั้งหมด 60 ประเทศ 

จากผลสำรวจเหล่านี้ จึงเห็นได้ว่าคุณภาพการศึกษาไทยอยู่ในขั้นวิกฤติ ส่งผลให้ศิลปิน 7 ท่านตั้งคำถามถึงสาเหตุปัญหาที่แท้จริงในนิทรรศการ “แบบ-เลียน” ด้วยความหวังว่าคำถามเหล่านี้จะนำไปสู่คำตอบในอนาคต.